Οφθαλμίατρος για Αμφιβληστοειδοπάθεια Παλλήνη

  • ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΑ

      Ο διαβήτης (πάθηση που οφείλεται στην μειωμένη παραγωγή ή έλλειψη της ινσουλίνης με συνέπεια την αύξηση του σακχάρου στο αίμα) μπορεί να προσβάλεi διάφορα σημειά του ματιού, ένα από τα οποία είναι ο αμφιβληστροειδής χιτώνας που αντιστοιχεί στο βυθό του ματιού.
    Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια είναι η προσβολή των μικρών (τριχοειδών) αγγείων του αμφιβληστροειδούς.
    Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια αφορά όλους του διαβητικούς ασθενείς είτε είναι ινσουλίνο εξαρτώμενοι (Τύπος 1) νεαροί σε ηλικία είτε είναι μη ινσουλίνο-εξαρτώμενοι (Τύπος 2) και εμφανίζουν την πάθηση σε μεγαλύτερες ηλικίες.
    Διακρίνουμε δύο τύπους Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας:

    1. Μη παραγωγική αμφιβληστροειδοπάθεια.
    Στο πρώτο αυτό στάδιο η εικόνα του βυθού παρουσιάζει μικροανευρύσματα, αιμορραγίες, εξιδρώματα και οίδημα στον αμφ/δή. Οταν η διαρροή συστατικών από το αίμα προσ τους ιστούς, γίνεται στο πιο κεντρικό σημείο του αμφιβληστροειδούς (στην ωχρά κηλίδα) τότε έχουμε οίδημα ωχράς. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα της βλάβης του διαβήτη στα μικρά αγγεία (τριχοειδή) του αμφιβληστροειδούς
    .
    2. Παραγωγική αμφιβληστροειδοπάθεια.
    Λόγω της φτωχής κυκλοφορίας του αίματος στον αμφιβληστροειδή, δημιουργούνται ζώνες χαμηλής οξυγόνωσης (ισχαιμία).Το μάτι αντιδρώντας σε αυτή την κατάσταση δημιουργεί νέα παθολογικά αγγεία τα οποία είναι πολύ ευαίσθητα και μπορούν να αιμορραγήσουν. Το τελικό στάδιο της παραγωγικής αμφ/πάθειας περιλαμβάνει αιμορραγίες στο υαλώδες, ουλοποίηση, αποκόλληση, νεοαγγειακό γλαύκωμα και απώλεια της όρασης.

    Ποιά είναι τα αίτια αμφιβληστροειδοπάθειας
     Όταν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι αυξημένα (κακή ρύθμιση του διαβήτη), τότε τα πολύ μικρά αγγεία του αμφ/δούς , τα τριχοειδή αγγεία, καταστρέφονται σταδιακά, οδηγώντας στους δύο τύπους της Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα μπορούν να καθυστερήσουν την εμφάνιση ή να επιβραδύνουν το ρυθμό εξέλιξής της.

      Η διάρκεια της νόσου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.

    Όσα περισσότερα χρόνια πάσχει κανείς από σακχαρώδη διαβήτη, τόσο πιο πιθανό είναι να εμφανίσει Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια

      Η καλή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης όπως επίσης και τα χαμηλά επίπεδα λιπιδίων (χοληστερίνη και τριγλυκερίδια) στο αίμα, μειώνουν την πιθανότητα εμφάνισης ή το ρυθμό εξέλιξης της Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας.

    Τέλος η εγκυμοσύνη είναι μία κατάσταση η οποία μπορεί να την επιδεινώσει.

    Ποιά είναι τα συμπτώματα
    Τα αρχικά στάδια είναι συνήθως ασυμπτωματικά.
    Αργότερα, ανάλογα με την βαρύτητα της Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας τα συμπτώματα που μπορεί να έχει ο ασθενής είναι τα εξής:
    • Θάμβος όρασης
    • Μυϊοψίες (κοινώς: μυγάκια)
    • Συχνές μεταβολές στην ποιότητα της όρασης
    • Ελλείμματα (σκοτώματα) στο οπτικό πεδίο
    • Δυσκολία στην αντίληψη των χρωμάτων
    • Πλήρη απώλεια της όρασης
    Τυπικά, και οι δύο οφθαλμοί προσβάλλονται εξίσου.
    Η μείωση της οπτικής οξύτητας οφείλεται κυρίως σε συλλογή υγρού στην περιοχή της ωχράς κηλίδας (διαβητικό οίδημα ωχράς).
    Η σημαντική απώλεια της όρασης είναι αποτέλεσμα αιμορραγίας μέσα στην υαλοειδική κοιλότητα, από παθολογικά νεοαγγεία που έχουν δημιουργηθεί στα πλαίσια της παραγωγικής Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας ή ελκτικής αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς στα τελικά στάδια της νόσου.


    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
    Η τυπική οφθαλμολογική εξέταση στους διαβητικούς ασθενείς περιλαμβάνει:
    1. Μέτρηση οπτικής οξύτητας και διάθλαση.

    2. Βιομικροσκόπηση: δηλαδή εξέταση των χιτώνων του οφθαλμού με την βοήθεια της σχισμοειδούς λυχνίας.

    3. Βυθοσκόπηση: δηλαδή έλεγχο του βυθού του οφθαλμού (ωχρά κηλίδα, οπτικό νεύρο και αμφιβληστροειδή) με την βοήθεια ειδικών φακών, μετά από ενστάλαξη κολλυρίων που μεγαλώνουν τη διάμετρο της κόρης του οφθαλμού (μυδρίαση).

    Εάν κριθεί απαραίτητο, τότε ο περαιτέρω έλεγχος της νόσου περιλαμβάνει:

    4. Φλουοραγγειογραφία: Είναι μια ειδική εξέταση κατά την οποία γίνεται λήψη διαδοχικών φωτογραφιών του βυθού του οφθαλμού με την βοήθεια ειδικής κάμερας, μετά από ενδοφλέβια χορήγηση σκιαγραφικού υλικού (φλουοροσκεϊνης). Από τις φωτογραφίες αυτές μπορεί να διαπιστωθεί ποια αγγεία και πόσο υγρό διαρρέουν, ποια αγγεία έχουν αποφραχθεί και η παρουσία η όχι παθολογικών νεοαγγείων.

    5. Οπτική τομογραφία συνοχής (OCT): Είναι μία μη-επεμβατική εξέταση η οποία με την χρήση ειδικού laser, παρέχει πολύ υψηλής ευκρίνειας εικόνες του βυθού του οφθαλμού. Χρησιμοποιείται κυρίως για την εκτίμηση του πάχους του αμφιβληστροειδούς και της βαρύτητας του διαβητικού οιδήματος της ωχράς κηλίδας.

    6. Υπερηχογραφία: Αυτή η εξέταση γίνεται όταν ο βυθός δεν μπορεί να ελεγχθεί λόγω αιμορραγίας υαλοειδούς, για την διάγνωση ή όχι αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Στην περίπτωση αυτή συνήθως χρεάζεται χειρουργική αντιμετώπιση.

      Όλοι οι διαβητικοί ασθενείς πρέπει να εξετάζονται άμεσα στην περίπτωση που αντιληφθούν αλλαγές στην όραση ενός οφθαλμού, που διαρκούν περισσότερο από λίγες ημέρες και δεν σχετίζονται με αλλαγές στα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα.
    Η εξέλιξη της Διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας γίνεται μέσα σε διάστημα πολλών ετών. Για τον λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικός ο τακτικός οφθαλμολογικός έλεγχος του διαβητικού ασθενή.

    ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
    Η καλύτερη θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας είναι η πρόληψή της.
    Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας συνήθως δεν διορθώνει πλήρως τις προϋπάρχουσες βλάβες, ούτε μπορεί να επαναφέρει την όραση στα αρχικά φυσιολογικά επίπεδα, απλά επιβραδύνει την απώλεια της όρασης. Αν η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια παραμείνει αθεράπευτη, τότε οδηγεί με βεβαιότητα σε σημαντικότατη απώλεια όρασης, ακόμη και σε τύφλωση.

      Αυστηρή ρύθμιση του επιπέδου του σακχάρου στο αίμα, μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες εμφάνισης της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας και απώλειας της όρασης που προκύπτει απ’ αυτή.

    Θεραπεία με laser (φωτοπηξία)
     Εφαρμόζεται κυρίως στο διαβητικό οίδημα της ωχράς, στην παραγωγική ΔΑ και στο νεοαγγειακό γλαύκωμα.
    Με την εφαρμογή ειδικού μήκους κύματος ακτινοβολίας (laser) πάνω στον αμφιβληστροειδή, αποφράσσονται τα παθολογικά αγγεία και μειώνεται το οίδημα της ωχράς.
     Η θεραπεία γίνεται στο ιατρείο, μετά από ενστάλαξη αναισθητικών κολλυρίων, με την βοήθεια ειδικών φακών που εφαρμόζονται στην επιφάνεια του οφθαλμού.
     Μετά την θεραπεία με laser είναι πιθανό οι ασθενείς να βλέπουν μικρά μαύρα στίγματα που αντιστοιχούν στις βολές του laser. Τα στίγματα αυτά συνήθως εξαφανίζονται με την πάροδο του χρόνου.


    Στην παραγωγική διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, οι βολές του laser γίνονται σε όλη την έκταση του αμφιβληστροειδούς εκτός της ωχράς κηλίδας (παναμφιβληστροειδική φωτοπηξία). Αυτό βοηθάει στην υποστροφή των νεοαγγείων και μειώνει τις πιθανότητες αιμορραγίας και αποκόλλησης. Για την ολοκλήρωση της παναμφιβληστροειδικής φωτοπηξίας μπορεί να χρειαστούν 3-4 συνεδρίες θεραπείας.


    Υαλοειδεκτομή
      Είναι μία χειρουργική διαδικασία, η οποία γίνεται σε νοσοκομειακό χώρο και συνήθως δεν χρειάζεται νοσηλεία του ασθενή. Εφαρμόζεται σε περίπτωση αιμορραγίας του υαλοειδούς ή/και σε αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.
    Κατά την διαδικασία της υαλοειδεκτομής, με την βοήθεια ειδικών εργαλείων μικροχειρουργικής, αφαιρείται η αιμορραγία και αποκαθίσταται η ανατομία του αμφιβληστροειδούς.

      Μετά την υαλοειδεκτομή, τοποθετείται μέσα στο μάτι ένα ειδικό αέριο. Μέχρι να απορροφηθεί το αέριο αυτό και να επουλωθεί ο αμφιβληστροειδής, ο ασθενής πρέπει να κρατάει το κεφάλι του σε συγκεκριμένη θέση, σύμφωνα με τις οδηγίες του χειρουργού.

    Ενδοβολβική έγχυση φαρμάκων
       Είναι ένας σχετικά καινούργιος τρόπος αντιμετώπισης της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας. Κάτω από τοπική αναισθησία του οφθαλμού με σταγόνες, γίνεται ένεση φαρμάκων μέσα στην υαλοειδική κοιλότητα, συνήθως σε νοσοκομειακό χώρο, αλλά μπορεί να γίνει και στο ιατρείο σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα.
      Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι η κορτιζόνη και οι αντιαγγειογεννετικοί παράγοντες (anti-VEGF), με σκοπό την μείωση του οιδήματος της ωχράς κηλίδας και τον καλύτερο έλεγχο της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας.
      Τα κορτιζονούχα σκευάσματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την ισχυρή αποιδηματική τους δράση . Πιθανές επιπλοκές της ενδοβολβικής χρήσης της κορτιζόνης είναι ο καταρράκτης και το γλαύκωμα.

     Οι αντιαγγειογενετικοί παράγοντες είναι φάρμακα τα οποία αναστέλλουν την δράση του αγγειακού αυξητικού ενδοθηλιακού παράγοντα (VEGF), ο οποίος είναι υπεύθυνος για την δημιουργία παθολογικών αγγείων στα πλαίσια διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας, όπως επίσης και ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας.

    Τα φάρμακα αυτά χορηγούνται σε μηνιαίες, επαναλαμβανόμενες δόσεις με προοπτική μηνών ή και ετών. Δεν μπορεί να προβλεφθεί ο συνολικός αριθμός εγχύσεων που θα χρειαστούν για τον έλεγχο της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας εκ των προτέρων. Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται τακτικός επανέλεγχος σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού.

 Επικοινωνήστε μαζί μας

 Κύπρου 2, 15351 Παλλήνη Αττικής

2106669306

 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies  για την βελτίωση της περιήγησής σας. Η επιχείρηση συμμορφώνεται με τον GDPR.